(یاد یاران ) 


"کوه پرسید ز رود

 

 

زیر این سقف کبود

 

 

راز ماندن در چیست؟

 

گفت:

 

 

 

در رفتن من

 

 

کوه پرسید : و من؟

 

 

گفت:

در ماندن تو.

 

 

 

بلبلی گفت : و من؟

 

 

 

خنده ای کرد و گفت:

 

 

در غزل خوانی تو.

 

 

آه از آن آبادی

 

 

که در آن

 

 

کوه رود؛

 

 

رود مرداب شود؛

 

 

و در آن ،

 

 

بلبل سرگشته سرش را به گریبان ببرد،

 

 

و نخواند دیگر.

 

من و تو ،

 

 

بلبل و کوه و رودیم

 

 

راز ماندن جز،

 

 

در خواندن من،

 

 

ماندن تو،

 

 

رفتن یاران سفر کرده ی مان نیست؛ بدان!"

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۱/۸/۱٩ | ۱٠:٠٤ ‎ق.ظ | نویسنده : وینا | نظرات ()