اخـــــلاق

 

 

 

                                    چشم بهـــی مدار از این بد سِگال قوم                                           

                                        
کاین جا شرافت همه کس دست خوردنـی است

تاج غــــرور وفخــــــر ز ســـــرها فُتادنــــی

                                          نقش وفا ومهـــــــــرزدل ها ستـودنـــی است

جز نقش نابــــکار «زر» آن هم زدست غیـــر

                                             دیگر نقوشـــشان همـــه از یاد بردنـــــی است

اقـــــوام روزگار به اخــــــــــلاق زنده اند              

                                               قومی که گشت فاقد اخـــلاق ،مُردنــــی است

 

 

 

قالب شعر قطعه است که محمد تقی بهار سروده است

 

مفهو م بیت آخر: ارزش زندگی به اخلاق نیک است و گرنه زندگی معنا ندارد

 

اقوام /اخلاق/ جمع مکسر است

قوم اسم جمع است

فاقد هم خانواده ی فقدان.فقید .مفقود است

مردنی:صفت لیاقت است(مصدر+ی=صفت لیاقت)

زنده.فاقد اخلاق.مردنی :مسند

سه جمله دارد

نهاد جمله ی سوم در مصرع دوم به تاویل می رود: (قوم فاقد اخلاق )نهاداست

 

 

 



موضوعات مرتبط: اقوام روزگار به اخلاق زنده اند , شعر ملک الشعر درباره اخلاق

تاريخ : ۱۳٩٤/۸/٢۳ | ٦:۳٦ ‎ق.ظ | نویسنده : وینا | نظرات ()