ضررهای پرخوری از دیدگاه حکیم نظامی

چو دریا مکن خو به تنها خوری/که تلخ است هرچ آن چو دریا خوری

به هر کس بده بهره چون آب جوی/که تا پیش میرت شود هر سبوی

طعامی که در خانه داری به بند/به هفتاد خانش رســــــــد بوی گند

چو از خانه بیرون فرستی به کوی/در و درگهت را کنــــــــــد مشکبوی

بنفشه چو در گل بود نا شکفت/عفونت بود بـــــــــــــوی او در نهفت

سر زلف را چون در آرد به گوش/کند خــاک را باد عنــــــــــــــبر فروش

حریصی مکن کاین سرای تو نیست/وزو جز یکی نان برای تو نیست

خداییست روی از خورش تافتن/که در گاو و خر شایــــــــد این یافتن

کسی کاو شکم بنده شد چون ستور/ستوری برون آید از نـــاف گور

چو آید قیامت ترازو به دست/ز گاوی به خر بایدش برنشســــــــــت

ز کم خوارگی کم شود رنج مرد/نه بسیار ماند آن که بســـیار خورد

همیشه لب مرد بسیار خوار/در آروغ بد باشـــــــــد از نـــــــاگـــــــوار

چو شیران به اندک خوری خوی گیر/که بد دل بود گاو بسیار شیــــر

خر کاهلان را که دم می کشند/ازآن است کابی به خم می کشند

به قطره ستان آب دریا چو میغ/به هنگام دادن بده بی دریـــــــــــــغ

همان مشک سقا که پر می شود/از افشاندن آب پر می شــــــــود

چنان خور تر و خشک این خوردگاه/که اندازه ی طبـــــــع داری نگاه

ببخش و بخور بازمان اندکی/که بر جای خویش است ازین هر یکی

چو دادی و خوردی و ماندی به جای/جهان را تویی بهترین کدخدای

(اقبالنامه.به کوشش سعید حمیدیان.تهران.1387 : ص.159)

 



موضوعات مرتبط: تک خوری , کم خوری , حکیم نظامی , اقبالنامه

تاريخ : ۱۳٩۱/۱/٥ | ۳:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : وینا | نظرات ()