داستان فرار حضرت عیسی علیه السلام از دست احمق

 

روایت شده که احمقی را نزد حضرت عیسی علیه السلام آوردند تا درمانش کند.فرمود: از درمان احمق عاجزم در حالی که از درمان پیس و کور مادرزاد نه.

(محاضرات راغب.ج1.ص:7)

زمخشری در ربیع الابرار باب جنون و الحمق این مطلب را این گونه آورده که:

عیسی علیه السلام گفت:

کور مادر زاد و پیس را درمان کردم و به درمان احمق پرداختم ولی مرا عاجز کرد.

 

مولانا در تنظیم این حکایت با استفاده از مضمون این روایت و حکایتی که در مقالات شمس آمده ،استفاده کرده است.

 

 

 

و اینک داستان:

 

 

 

عیسی  مریم   به  کوهی   می گریخت        

   شیر گویی خون او می خواست   ریخت

آن یکی  در  پی  دوید  و  گفت :  خیر       

در پی ات کس نیست چه گریزی چو  طیر

با  شتاب  او  آنچنان  می تافت   جفت          

  کز  شتاب   خود   جواب   او    نگفت

یک  دو  میدان  در  پی  عیسی   براند    

   پس  به  جِدّ  جِد  ،  عیسی  را   بخواند

کز پی مرضات حق یک لحظه  بیست           

 که   مرا    اندر    گریزت   مشکلی است

از  که  این  سو  می گریزی ای  کریم    

 نه پی ات شیر و نه خصم و خوف و بیم

گفت   از     احمق     گریزانم    برو           

 می رهانم   خویش    را    بندم     مشو

گفت   آخر    آن   مسیحا   نی   تویی      

 که  شود  کور  و  کر   از   تو  مستوی

گفت  آری  ،  گفت:  آن شه نیستی     

 که     فسون      غیب     را   مأویستی

چون  بخوانی  آن  فسون بر  مرده ای   

 برجهد   چون    شیر    صید  آورده ای

گفت  آری  آن  منم   ،  گفتا :  که   تو        

 نی  ز  گِل  مرغان  کنی  ا ی    خوبرو

گفت  آری  ،  گفت پس ای روح  پاک      

هر  چه  خواهی  می کنی از کیست باک

با چنین برهان که باشد در جهان

که نباشد مر تو را از بندگان

گفت  عیسی که : به  ذات   پاک   حق  

مبدع   تن    خالق    جان    در    سبق

حرمت   ذات    و  صفات   پاک   او           

که   بود    گردون    گریبان   چاک  او

کان  فسون  و  اسم  اعظم  را که  من          

بر  کر  و  بر  کور   خواندم   شد حسن

بر کُه سنگین بخواندم شد شکاف

خرقه را بدرید بر خود تا به ناف

بر  تن  مرده   بخواندم    گشت   حی           

 بر  سر    لا شی    خواندم   گشت  شی

خواندم  آن  را  بر دل  احمق  به   وُد          

صد   هزاران    بار    و   درمانی  نشد

سنگ خارا گشت و زان خو برنگشت

ریگ شد کز وی نروید هیچ کشت

گفت حکمت چیست که  آنجا  اسم  حق          

 سود  کرد  این  جا  نبود  آن   را  سبق

آن همان رنج است و این رنجی ، چرا           

او نشد  این   را   و   آن   را   شد  دوا

گفت   رنج    احمقی    قهر    خداست       

   رنج  و  کوری  نیست قهر ، آن ابتلاست

ابتلا  رنجی  است   کان   رحم   آورد          

احمقی  رنجی   است   کان   زخم  آورد

آن چه داغ اوست مُهر او کرده است

چاره ای بر وی نیارد بُرد دست 

ز احمقان بگریز چون عیسی  گریخت          

صحبت  احمق  بسی  خون ها    که ریخت 

اندک اندک آب را دزدد هوا

دین چنین دزدد هم احمق از شما... 

آن  گریز  عیسی  نی  از   بیم   بود         

 ایمن   است    او    از    پی   تعلیم  بود

زمهریر   ار    پر    کند    آفاق   را          

چه   غم   آن   خورشید   با   اشراق  را

 

منبع:(مثنوی معنوی- دفتر سوم – ابیات 2570 تا 2599 / شرح مثنوی.کریم زمانی .ج:3.ص:651  )                                                                                                   



موضوعات مرتبط: داستان فرار عیسی(ع) از احمق , فرار عیسی از احمق , حماقت درد بی درمان

تاريخ : ۱۳٩٢/۱٠/٢٧ | ۸:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : وینا | نظرات ()