با سپاس از همه ی دوستان عزیزی که با پیام های خود اظهار محبت نمودند غزل زیر را - که از شاعر شیرین سخن،سعدی شیرازی است-تقدیم می کنم به همه ی آنان :

 

                                                                                   

 

 

نگـــــارا وقت آن آمد که دل با مهـــــــــر پیوندی

که ما را بیش از این طاقت نماندست آرزومندی

...نگفتی بی وفا یارا که از ما نگســــــلی هرگز

مگر در دل چنین بودت که خود با ما نپـــــیوندی

زهی آسایش و رحمت نظر را کش تو منــظوری

زهی بخشایش و دولت پدر را کش تو فرزندی...

مرا زین پیش در خلوت فراغت بود و جمعــیــــت

تو در جمع آمدی ناگاه و مجموعان پراکــــــنـدی

گرت جان در قدم ریزم هنوزت عذر می خواهم

که از من خدمتی ناید چنان لایق که بپسـندی

ترش بنشین و تیزی کن که ما را تلخ ننمایــــد

چه میگویی چنین شیرین که شوری درمن افکندی

شکایت گفتن سعدی مگر بادســـت نزدیکـــــت

که او چون رعد مینالد تو همچون برق می خندی



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/۱/۱٠ | ٧:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : وینا | نظرات ()